KRİZANTEM ÜŞÜYOR AVLUSUNDA CEHENNEMİN

Biz son gününe yetiştik dünyanın

Bütün cümleler eskidi bizden evvel 

Utanmanın kutsal kızılı uğramaz artık kentlere

Ruh pazarında bini bir para etmiyor vicdanın

Kendime benzerliğim saplanıp kaldı, 

Anımsayışın birinde

Seninle kavuştuğumuzun sokağıdır bu

Henüz öptüm bütün evlerini

Pencerelere doladım naftalin kokulu tülbentleri

Annemin sesini aradım ardında kalın duvarların

Kahkahası bir hançerle bölünmüştü en son

Evin en güzel yerinde sızlardı neşesi

Biz onun mevsimini yaşardık yılın her günü

Babam annemi hırçınlığından severdi

Babam anneme hanımelleri dikerdi  

Gözler gördüm, yüzler ve çokça hayat

Nicedir açılmıyor kapısı o eski apartmanın

Nicedir sokaksız kaldı kediler

Zihnim anı defteri Tanrı'nın

Biz son gününe yetiştik dünyanın

Krizantem üşüyor avlusunda bir cehennemin

Esip gürlediğini gördüm kelimelerin

Meriç elini açmış ölümü dileniyordu Tanrı'dan

İşittim,

Ki kesip atmıştı insanlar kulaklarını

Bir kadının son çığlığı saplandı yüreğine

Susmaz o günden beridir

Duyanlara söyler her gece ağıtlarını

Suskunluğu dolar boynumuza urgan gibi

Bazı yaralardan bahsedilmez biliyorum

Bazı yaralar sahibinden daha yaralı 

Böyle bir sürüncemede geçti ilk gençliğimiz

Şahitlikler aştı boyumuzu

Umut çeyiz sandıklarında al yanaklı kızların

Tufan geçince çıkacak belki

Belki bekleyiş aşındıracak sabrın çelik duvarını 

Oysa biz,

Son gününe yetiştik dünyanın

Kalmadı fazla vaktimiz