SEHER VAKTİ AĞITLARI

Şefkatinin ana kucağında, 

Uykuya dalıyor dünyanın bütün telaşları 

Kirli pazarlıklar ve olgunlaşmış yalnızlığı çocukların

Ve ıslığı, zincirini kırmış şeytanların 

Koşup elinin ırmağında arınıyor 

Ki elin kumruların dingin uğultusu 

Uzak bir köyü taşır avucunda

Dünya bir bakraçtı, doğduk içine

Birbirine doğru insanlık, ağır ve telaşsız,

Karışıyor 

Biz, ellerimizde hınçla bilenmiş bir balta 

Söküp atıyoruz aidiyetin kökünü   

Herkeslerin yeri yurdu biçilmiş üzerine

Biz, konar göçer telaşlarda, daralan göğün altında

Alnımızda yazısı silik kaderler taşıyoruz

Yamalı yaşamaklar gördük ve onursuz galibiyetler

Hayalini satmış beş kuruşa alçağın biri

Ki suspus medeniyet yine de hiç işitmedi 

Konuşmak yaylım ateşi bu çağda 

Kelimelerin henüz kırdılar kalemini 

Sözün tozunu alan bezler giyotine kurban 

Çok kayıplar verdik bu savaşta

Şefkatinin ana kucağında, 

Uyanıyor dünyanın bütün sabahları 

Tan kızıllığı destanını söylüyor senin 

Bir köşede seninle ışıyor gülmelerim 

Korkular elsiz, dilsiz, yersiz

Uzanamıyor

Seni çiziyor bir çocuk yasaklı duvara 

Kadınların göğsünde vicdan madalyonu,

Çoban yıldızları, sana dönüyor yönünü 

Umudun ölmez ipi bağlı gövdene 

Dilek anıtı, batıl inançları artık yüzün

Çevirme başını onlardan öteye

Adressiz bir mezar buldum bugün bize 

Adımızı bilen olmayacak

Gözyaşı ayinleri ve günah çıkarma

Sonrası uzunca bir bekleyiş

Ve nisyana yenilmesi tüm hafızaların

Bir tek kumrular başucumuzda

Seher vakti ağıtları yakacak