IHLAMUR SAPAĞI

Keder bir evdi varılan, ıssız

Kimselerin yüzü yoktu söylemeye

Benim cebimde tüterdi bacası cesaretin

Konuştum, ardıç kuşu tünedi sesime

Dünya sancıyor tekmesinden kötülüğün

Kimselerin yoktu umudu kurtulmaya

Yalnız benim elimdeydi tohumu ortancaların

Ancak biliyorum artık

Bir bozkır hasretidir biriken düşümde

Hatırla,

Medeniyet kokulu boynunu kesince bir hançer

Kimselerin yoktu gücü iyileştirmeye 

Ben sardım yaranı, güleç yüzüyle annemin

Ne vakit sızlasan, benim ellerim duyar önce

Hem bak buzdan kapısı çatladı uzağın

Kadim bir tapınağa yasladım çocuk sırtımı

Dudağımın kenarında sızlıyor henüz duam

Hangi suya dağıtsam dinmez öfkemi

Merhamet çağında Tanrının, dargınlığıyım

Yine de bilmesin isterim kimse,

Boğazımda ufalanan çığlığı

Dalgaların tekrarlayışı gibi ritmini

Dönüp dolaşıp kıyına vardığımı

Tinidir sesimin deniz kabukları

Dinle,

Ne vakit yaslasan kulağını

Beni fısıldarlar

Şimdi aynaya baksam gözlerimde kırılgan bir güz

Fotoğraflarda kalmıştır kendimi sevdiğim

Sen, tozu kapağında albümlerin tiz çığlığı

Uyudum bir gece sonra sildim usumdan yüz atlasını

Gördüm,

Sırtları nasıl da bükülmüş insanların

Dünyanın boyunduruğunda

Coşkulu bir devrimin fitiliyim artık

Ateşleneceğim senin tarafından

Uzat ellerini,

Yıkılıyor bu alçak düzen

Enkazımızda yetişecek ıhlamurlar 

Türküler söylenecek, içli

Ve tarihin yaldızlı sandığında saklayacak bizi

İsyan çağında genç kadınlar