ÖLÜM VE SEVDA ÜZERİNE

Tamamlanmamış bir hikayemi adıyorum sana.

Sanrılar silsilesi gibi,

Uyur gezer gibi,

Bir ölüm haliydi gizlediğim kahramanıma.

İşportacı çığlıkları ve zerzevatçı seslenişleri,

Utana sıkıla tutulan eller,

Bak bu şehrin tramvayları bembeyaz.

Ya bankta oturan şair,

Günbatımına nazaran sevişen çiftler.

Sakladım ölümün kıyısında hayatı,

Hatta yağmur yağardı,

Bir edebiyat sinerdi damlalardan ruhuma.

İzmaritler türerdi bir bir.

Gözlerim çok uzakta,

Az yasakta bekler.

Sana adadığım ne çok şey vardı oysa,

Bilsen.

Şiirlerimin dizeleri birbirine küs,

Sen gittiğinden gayri.

Şiirler okudum,

Ölümü yok eden.

Bu efsunu ki şiirlerin, sevdamdandır sevgilim.

Sadece sahipsiz mavilerde,

Issız bir ölümü düşledim,

Ki bilmezse kimse,

Ölümü yok edemez miyim?

Şairin ölümü şiir midir?

Yahut her şiir öldürür mü biraz şairini?

Senden bana kapkara şiirler kaldı,

Hatırımda hayal meyal.

Benim gençliğimi çalanlara, 

Küfürler biriktirdim dumanında sigaramın.

Melalimi ilettim tanrıya,

Gökyüzünden medet umdum,

Kuruttum gözyaşlarımı daha pınarlarında,

Güçlü bir adam olmuştum.

Güçlü bir adam olamamışım meğer,

Bir çift göze tutsak ettim ruhumu.

Ve ses tellerimi meşgul ettim, 

İbadet edercesine sayıkladım hiç olmayacak bir hayali.

Zihnime sanrılar girerdi,

Uyur gezer gibi,

Bir ölüm hali.

Ve ölmek yok olmak için sadece bir bahane.

Erkekler üşümez mi diye sordu küçük kız.

Üşür dedim.

Önce kalpleri üşür,

Öyle ki donar, akmaz kanları,

Bir ölü gibi,bir duvar gibi olurlar.

Ve sonra üşümezler artık,

Çünkü ölüler üşümez kızım.

Sizi temin ederim ki ben bir ölüyüm.

Eğer inanmazsanız cimcikleyin etimi,

Soğuk bir parça bile koparsanız çıkmaz sesim, 

Çoktan çıkmıştır canı, tabutu bekleyen bedenimin.

Evet kendi öykümün kahramanıydım ben.

Ölümün kıyısında sakladım hayatı.

Her gün aynı trenin aynı vagonuna,

Bir şiir sakladım.

Ben biraz da saklandım.

Ölüm meleğine melek demekten korkardım.

Ama sen gittiğinden gayri,

Bir ölüm hali...

*Bedirhan Kemal Çolak